0B1EC081-7F12-4C67-AC19-1ED10CF0505AArrow downArrow rightArrow rightArrow upCalendarClose984D9BFC-BA95-41CD-AA38-65F5DB27F79DLocation (large)Location (small)MenuNetvliesPlaySearchFacebookInstagramLinkedinTwitter
Tickets

Sybren Vanoverberghe

Wie altijd maar streeft naar vooruitgang, zou ook eens achterom moeten kijken. Waar komen we vandaan? En wat laten we achter? De jonge Belgische student Sybren Vanoverberghe laat in dromerige beelden die twee kanten van vooruitgang zien.

2099

Sybren Vanoverberghe (België, 1996) studeert aan de kunstacademie KASK in Gent. Zijn foto’s verwijzen soms naar een apocalyptische toekomst, maar verbeelden ook een hang naar het verleden. Voor 2099 (2018) liet hij zich inspireren door W.G. Sebald. Deze Duitse schrijver en academicus combineerde fictie, memoires, observaties, foto’s, geschiedenis en biografieën tot een geheel eigen literaire stijl. Documentaire fictie, noemde hij het.

‘Dit is […] de representatie van de geschiedenis. […] Wij overlevenden zien alles van boven, zien alles tegelijkertijd, en we weten nog steeds niet hoe het was’, schreef Sebald in De ringen van Saturnus (1995).

Evolutie van de mens

Vanoverberghe kijkt niet alleen vooruit naar de evolutie van de mens, maar ook achterom. Wat laten we achter? De standbeelden die we vroeger in het landschap neerzetten worden nu vervangen door robots en machines. Maar is die technologie er louter om de samenleving vooruit te helpen of hebben we, zonder het te weten, de doos van Pandora geopend? ‘Op een gegeven moment is er geen eeuwigheid meer over. Hoe ver kunnen we de technologische grenzen verleggen zonder dat we vergeten waar we vandaan komen en wat we achter ons laten?’, vraagt Vanoverberghe zich af.